追放 (ついほう) — exile; banishment; eviction; deportation; purge; expulsion; ousting
追放
つ い ほ う
JLPTN1
Exile; banishment; eviction; deportation; purge; expulsion; ousting
支配者
shihaisha
は
ha
打倒
datou
され
sare
国外
kokugai
に
ni
追放
tsuihou
された
sareta
。
.
The ruler was overthrown and banished from the country.
Elimination (e.g. of poverty); removal
私達
watashitachi
は
ha
国民
kokumin
から
kara
麻薬
mayaku
を
wo
追放
tsuihou
しなければならない
shinakerebanaranai
。
.
We must rid the nation of drugs.
Image search

Verb conjugation table 追放
| Form name (形) | Word |
|---|---|
| Dictionary (辞書) | 追放する/ついほうする |
| Past (た) | 追放した |
| Negation (未然) | 追放しない |
| Polite (丁寧) | 追放します |
| te (て) | 追放して |
| Ability (可能) | 追放できる |
| Passive (受身) | 追放される |
| Command (使役) | 追放させる |
| Passive command (使役受身) | 追放させられる |
| Conditions (条件) | 追放すれば |
| Command (命令) | 追放しろ |
| Will (意向) | 追放しよう |
| Prohibition (禁止) | 追放するな |
